امام على علیه السلام : پیرامون کتاب خداوند عز و جل از من بپرسید که به خدا سوگند، آیه اى از آن در شب یا روز و در طول راه یا جاى باشى نازل نشده مگر آن که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله قرائت آن را با تأویلش به من آموخته است. ابو کوّاء گفت: یا امیرالمؤمنین! درباره آیاتى که بر پیامبر صلی الله علیه و آله نازل شد و تو حضور نداشتى چه مى گویى؟ امام علیه السلامفرمود: هنگامى که من حضور نداشتم پیامبر آیاتى را که بر ایشان نازل مى شد، حفظ مى کرد تا آن که خدمتشان مى رسیدم و پیامبر قرائت آن را به من مى آموخت و مى فرمود: اى على! پس از رفتن تو، خداوند این آیات را بر من نازل فرمود و تأویل آن چنین و چنان است و بدین ترتیب تنزیل و تأویل آن را به من مى آموخت.
1702
امام على علیه السلام : آیه اى از قرآن بر پیامبر صلی الله علیه و آله نازل نشده است مگر آن که قرائت آن را به من آموخته وبر من املا فرموده ومن آنها را با خطّ خود نوشته ام و تأویل وتفسیر و ناسخ و منسوخ و محکم و متشابه و خاصّ وعامّ آن را به من یاد داده است.
1703
امام على علیه السلام : ما همچون سلیمان بن داود، با زبان پرندگان و هر جانورِ خشکى یا دریایى آشنایى یافته ایم.
1704
امام على علیه السلام : ما با زبان پرندگان آشنایى یافته ایم و از هر چیزى بهره برده ایم که این خود فضلى بزرگ است.
1705
امام على علیه السلام : اگر یک آیه در کتاب خدا نبود، من درباره آن چه بوده و هست و تا روز رستاخیز خواهد بود آگاهتان مى کردم و آن آیه شریفه، این است: «هر چه را بخواهد محو یا اثبات مى کند و اصل کتاب نزد اوست».
1706
امام على علیه السلام : ما خاندانى هستیم که آگاهى از مرگ و میرها و بلاها و نَسَبها را به ما آموخته اند . به خدا سوگند، اگر کسى از ما بر سر پُلى بایستد و این امّت همگى بر او عرضه شوند اسم و نسب همه ایشان را به آنها مى گوید.
1707
امام على علیه السلام : هرگاه از پیامبر نکته اى مى جوییدم، در اختیار من مى نهاد و اگر سکوت مى کردم، او سخن مى آغازید.
1708